چه باكى است بر آنكه خاك قبر پيامبر را بوئيده ، كه در تمام عمر هيچ عطرى را نبويد ، به آنكه رخ در نقاب خاك نهان كرده بگو آيا صداى ناله وفرياد مرا مى شنوى ، آنچنان مصيبتها بر من باريدن گرفته ، كه اگر اين گونه بر روزها مىباريدند چون شبهاى تار مىگرديدند ، من در سايه پيامبر ودر حمايت ويارى أو بودم ، از هيچ دشمنى وكينه اى تا زمانيكه أو ياورم بود ، نمى ترسيدم ، اما امروز در برابر فرومايگان خاضعم ، ومى ترسم به من تعدى شود ، وستمگر را به تنهائى دفع مىكنم ، اگر قمري شب هنگام بر شاخسار گريه وناله سر مى دهد ، من هر بامداد نيز در ناله وگريستنم ، پدر جان ، بعد از تو حزن واندوه را مؤنس خود خواهم ساخت ودر سوگت سرشك غم زينت دامان من گرديده است . فاطمه با مرگ پدر مهربان ودلسوزش بسيار گريست ، حسرت واندوه آسمان دلش را در غبار تيره فرو كشيد ، وزبانه هاى غم وماتم آتش بجان وى افكند . وآن گاه كه جسم پاك پيامبر را در خاك نهادند به يكى از ياران پيامبر فرمود : چگونه دلتان راضى شد كه آن حضرت را در زير خاكها پنهان كنيد ، واين گونه ناله سر داد : اغبر افاق السماء وكورت شمس النهار واظلم العصران والأرض من بعد النبي كييبه اسفا عليه كثيره الرجفان